14
فوریه

سازو كار مواد مخدر در مغز

اعتياد به مواد مخدر بطور كلي موجب كاهش سطح عملكردي افراد مبتلا ميشود و وابستگي رواني افراد به هورمونهاي شادي ترشح شده در مغز ناشي از مصرف مواد مخدر را افزايش ميدهد و از آنجايي كه اين هورمونها مجددا در مغز باز جذب ميشوند، سطح تحريك مغزي در اين افراد بمرور كاهش يافته و موجب فرسودگي بافتهاي مغز ميشود تا در نهايت فرد قادر به توليد هيچ ميزان از هورمونهاي ضروري براي كنترل هيجاتات خود نمي باشد. اين نقطه با نشانه هاي زودرنجي، عصبانيت و تحريك پذيري بالا و بي قراري دائمي همراه است. در برخي موارد صورتهاي مختلف نشانه هاي اعتياد به مواد مخدر بصورت يكجا در فردي ديده مي شود. بروز نشانه ها اگرچه تدريجي است ولي سطح بازگشت پذيري بيماري، با افزايش آن بسيار كاهش مي يابد. بنابراين بهترين روش درمان، درمان در مراحل آغازين است. با اين وجود سطوح قابل قبولي از درمان نيز براي افراد با اعتياد طولاني مدت قابل دستيابي است. از اينرو نشانه هاي اعتياد به مواد مخدر به دو دسته نشانه هاي پاسيو و قبل از اعتياد و نشانه هاي اكتيو بعد از اعتياد تفسيم ميشوند. برخورد با بيماري اعتياد بايد قبل از بروز آن شروع شود. بنابراين افراد داراي سبك زندگي پر استرس بايد براي آموختن مهارتهاي مديريت هيجانها به مراكز معتبر مراجعه كنند. از آنجا كه نشانه هاي ظاهري و باليني اعتياد به مواد مخدر بسيار ديرتر بروز مي يابند عمدتا بصورت رفتاري بروز ميكند اختلالات رواني نيز از آثار آن مي باشند. درمان پايدار اعتياد بمعناي درمان قطعي و كامل و رفع نشانه هاي بيماري نيست بلكه بمعناي تلاش براي بازگشت همراه باكاهش نشانه هاي بيماري و كاهش زمينه هاي اصلي اعتياد است.

علل گرايش به مواد مخدر

 

برچسب‌ها:, , , , , , , , ,

هنوز دیدگاهی منتشر نشده است

شما اولین نفر باشید!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Accessibility